De top van de internationale singer-songwriters

Wat is dat toch met blues?

Wat is dat toch met blues, dat je op het ene moment van verveling geen kant op kunt om dan vervolgens weer op het puntje van je stoel te zitten ?

Onopgemerkt is de blues de hartslag van de westerse muziek geworden. Iets vanzelfsprekends en altijd aanwezig zonder dat we er ons van bewust zijn.Heel gewoon eigenlijk en je moet er niet teveel op letten maar zonder kan niet.

Typisch voor de  blues is dat het lijkt dat iedereen hem kan spelen.Toen ik als 16 jarige één heel klein rifje van Eric Clapton kon naspelen vond ik dat ik de blues wel onder de knie had, en dat ik me met 'moeilijkere'muziek moest gaan bezig houden. Nu weet ik: het is de moeilijkste muziek.

Dat komt omdat de vorm weliswaar vastligt, iedereen kan die drie akkoorden wel spelen (en alles wat er nog meer bij komt kijken), maar de genietbaarheid wordt bepaald door de uitvoering.Het moet echt zijn, blues laat geen fake toe, is het vehicle van de ziel en rekent genadeloos af met eenieder die het wel eens eventjes zal doen, zo'n bluesje. Dan wordt het muziek die zich per strekkende meter laat afleveren, omgeven met veel bier en geouwehoer…

Maar als je Chris Smither hoort, dan hoor je  troostende woorden en akkoorden, Michael de Jong zingt alsof de duivel hem op de hielen zit (en bij Michael zou dat wel eens werkelijk het geval kunnen zijn), Doug Macleod is een zendeling, een missionaris die je met veel charisma bekeert tot de blues, John Lee Hooker, dreigend en hitsig , en ga zo maar door.

Een van de mooiste nummers is 'Since I 've been loving you' door Led Zeppelin. Eén langgerekte hartekreet; wanhoop en geilheid gaan hand in hand, opgestuwd door het robuuste drumwerk van John Bonham, prachtig lyrisch gitaarwerk van Jimmy Page en een uitzinnige Robert Plant die zijn hoofd, het lijkt wel bijna nederig, op het hakblok van de liefde legt.