De top van de internationale singer-songwriters

Vrolijke muziek

Tijdens optredens hou ik ervan om licht schertsende opmerkingen te maken, om de zaak te relativeren, te ontdooien, om mensen een tikkie van slag te brengen zodat de geest gaat werken en de oren zich openen.
Zo hoor ik mezelf zeggen. Vrolijke muziek ? Daar houd ik niet van. Is niet te vertrouwen!
Jonge hondjes zijn vrolijk maar muziek? Vaak lardeer ik dat statement met een uitspraak van  Schubert die er ook niet in geloofde: “Gibt es denn fröhliche Musik? “ oftewel bestaat dat dan?
Wat meen ik daar nu werkelijk van?
Er is niks mooier dan met een volle zaal een feestje te vieren op goedgemutste klanken, het bier te laten vloeien, het ‘van voor naar achter, van links naar rechts’, maar gaat het dan niet alleen gedeelde opwinding, nestgedrag, lekker warm tegen elkaar aanschurken en de zorgen vergeten. Ja, vrolijke muziek kan daar aan bijdragen. Maar eenmaal thuis verdwijnt zo’n cd’tje toch gauw achter in de la. Zet iemand thuis in zijn eentje een carnavalsplaat op?
Vaak wordt vrolijke muziek verward met gedreven muziek. Blues, rock, punk en funk en ga zo maar door geven een lekker gevoel, maar dat heeft meer met seks te maken. Die muziek verbindt ons met onze oerdriften en plaatst die gevoelens in een rebels licht, bevrijdt, maakt los. Ja, daar kunnen we niet genoeg van krijgen maar dat is niet hetzelfde als vrolijke muziek.
Och, al het menselijk voelbare heeft zijn muzikale pendant.
Verdoving door een gevoel van vervreemding vinden we in lounge, house en andere computerklanken. Folk daarentegen heeft vaak te maken met rituelen, oude rituelen die een gevoel geven van geworteld zijn. De mens en de eeuwigheid. Onze nietigheid groot gemaakt door een opzwepende fiddle tune of door een ballade waarin de hoofdpersoon smacht naar liefde, maar dramatisch door het lot verzwolgen wordt. Och, dat snappen we, gedeelde smart, halve smart. En is niet alle kunst uit nood geboren schoonheid om het bestaan, de onredelijkheid en onbegrijpelijkheid van de ‘human condition’
draaglijk te maken?
Onze Lieve Heer kan veel scheppen maar geen Nachtwacht, ‘Ik ben een Blomme’, of ‘A whole lotta Rosie’. Daar hebben we mensen voor nodig… Nee, kijk, dat God bestaat, dat zag Einstein ook in, nadat hij Yehudi Menuhin viool had horen spelen, maar dat is wel een andere dan…och laat ik mij niet teveel verliezen in een theologie van de koude grond.

Nee, een mooie cd wordt bepaald door de drie serieuzere stukken die erop staan, en de vrolijke stukken zijn een aanloop. Ben ik een depressief mens? Nee, hoor, tenminste niet meer of minder dan u. Wij mensen moeten vooruit, dat snap ik ook wel, maar de drie keer per jaar dat ik tijdens het beluisteren van een chanson van Brel, een Concerto d’Aranjuez door Miles Davis, een‘Crazy Man Michael’ door Sandy Denny uit het raam staar en de bladeren door de buurt zie gaan, zijn mij even dierbaar als die driehonderd dagen per jaar die ik quasi opgewekt, in lift, auto, café, straat, onder het genot van een vrolijk muziekje met u mag delen.