De top van de internationale singer-songwriters

Texas

In de aanloop naar het maken van onze Heartland film brachten we een aantal dagen door in Texas, om het een en ander te regelen aan praktische zaken, vrienden te bezoeken, en om 'erin te komen', de filmcrew zou tenslotte pas een week later komen.

Texas is nooit saai. Op weg naar Austin kwamen we langs Waco, waar Bush in de buurt woont en waar een aantal jaren geleden de aanhangers van de sekte van Jim Koresh met geweld uit een brandende farm werden gezet, waarna bleek dat een groot aantal leden reeds door hun lichtend voorbeeld naar de andere, betere, wereld was geholpen.

Op de radio werden wij verrast door een zogenaamde 'hate-dj', een gozer die alleen maar vuiligheid uitstort over een bepaalde groep mensen of onderwerpen, in dit geval presidentskandidaat Barack Obama. We waren wel wat gewend, maar dit was, eufemistisch gesteld, opwindend. Zeker een paar uur fulmineerde deze plaatjesdraaier over de arme Obama, deels gillend, deels fluisterend, hem beschuldigend van het feit dat hij eigenlijk een politiestaat wilde stichten, waarin alles wat van Amerikaanse waarde was, afgeschaft zou worden. Ik moest eerst denken aan een extreem Amerikaans equivalent van Hans Teeuwen, best wel leuk, maar het was menens. Aan het eind van zijn betoog, en dat duurde toch wel een 100 mijl, kwam het hoge woord eruit. Obama was een.....MARXIST.... Hij zei het met haat en met liefde, zoals een ontwennende junkie het woordje 'crack' zou uitspreken of een lijnende vrouwelijke tientonner het woord 'chocola'... Allez, de toon was gezet.

Eenmaal vorstelijk onthaald in Lakeway TX begon ik weer van dit land te houden, het weer, de muziek, het landschap. De buurvrouw ging gezellig wandelen met de hond waarbij ze gewoontegetrouw een flink pistool in haar handtas deed. 'I ain't going nowhere without my gun'. Ach, het went snel, tenslotte was het hier nog niet zo lang geleden een wetteloos gebied waar 'every man for himself' huis en haard veilig moest stellen. En ik moet zeggen dat zowel aan de rechter- als aan de linkerzijde van mijn kennissenkring dit een heikel onderwerp blijft: wapens.

Kom niet aan onze 'Bill of Rights', waarin het recht op vrijheid van wapenbezit, uitgevaardigd door Thomas Jefferson, een halve democraat, halve republikein. Wist u trouwens dat die o, zo nobele Lincoln een republikein was? Als je iets leert in Amerika dan is het om niet te snel te oordelen.

Maar goed, wat deze week het meest tekende was natuurlijk het natuurgeweld. De storm Ike werd op alle wheather channels als welkome gast omarmd. 24 uur per dag werd er op diverse stations alleen maar over deze zaak bericht, waarbij de reporters hun best deden om het zo dramatisch mogelijk te maken. Ze berichtten vanaf het strand en andere open plekken , zoals boven op het dak van een flat waar zoveel mogelijk wind was en soms leek het alsof iemand een emmer water over ze heen stortte voor het effect. Ik en mijn gastheer waren sceptisch over dit vertoon maar uiteindelijk bleken Galveston en Houston toch wel flink geraakt. De benzineprijzen snelden onmiddelijk omhoog en alle motels raakten vol. Ook veel mensen stelden hun huizen open voor de opvang van de gevluchten. Gezellig. Dit alles gebeurt met een luchtig, bijna achteloos disrespect voor het noodlot, waar wij in Nederland iets van kunnen leren. Toon ons een voordeur met zandzakken en een plasje water en er worden kamervragen gesteld. Flinke lui die Amerikanen!

Dit alles realiseerde ik me in een Mexicaans restaurant waar een muzikantentrio langs de tafeltjes trok. God, wat waren die lui goed, niet zomaar een strijkje, echt goed. De violist bleek dan ook van het Austin Symphonie-orkest te zijn, die zich niet schaamde om in een restaurant 'Quanta la mera' te spelen. Ter onzer ere, speelden ze aan ons tafeltje de 'Blue Danube', oftewel 'An den schönen Blauen Donau' van Johan Strauss. Het raakte de juiste snaar.

Ik wist het, hier zat een Europees jochie dat zich mee liet slepen door een even prachtig als belachelijk land.