De top van de internationale singer-songwriters

Zeeland en de Blues

Mijn zus en haar man woonden in Pauwenburg in Vlissingen ergens eind jaren zestig begin zeventig. Ik ging regelmatig bij haar op bezoek.
Mijn eerste ervaring met de zee bij nacht vond plaats in die tijd. Tijdens een storm ploeterden ik en mijn neef door het Nollenbos naar een doorgang door de duinen. Ik, Brabander, die alleen iets weet van zandpaden en konijnen had nog nooit zoiets meegemaakt. Boven op het duin sloeg de wind je als een gesel op het lichaam en de zee ging als een brullende leeuw te keer. Je zag alleen de witte schuimkoppen. Er was geen strand, het was vloed en het water was vlakbij en vrat wild aan het basalt. Indrukwekkend.
Op een of andere manier kreeg ik een sjekkie aangestoken; binnen een twintigtal seconden was het ding 'opgerookt' door de storm…lachen!

Op een van deze tochten naar Vlissingen droeg ik voor het eerst een gitaar bij me. Ik kon niet spelen maar alleen al het rondlopen met een gitaar gaf aanzien in die dagen. Bij mijn zus logeerde een man uit de Molukken of hij was Indo, ik weet het niet meer. Hij had van alles op zijn kerfstok maar was een aardige vent. Hij heette Charles, of Sjarrel. Mijn zwager was reclasseringsambtenaar en het was niet ongewoon destijds om vanuit een soort 'persoonlijke betrokkenheid' wel eens een cliënt in huis te nemen. Dus regelmatig kwam er fraai volk bij m'n zus over de vloer.

Hij zag mijn gitaar en hij zag mij, blaag, onhandig met het ding in de weer. Ik kon hem nog eens niet stemmen.
'Ik zal jou eens iets leren' sprak hij met een dik accent. Ik: 'Maar ik ken niks…'. 'Geef maar eens hier' en het was duidelijk dat tegenspraak niet de bedoeling was.
'Ik zal je inwijden in de blues'… Er viel een stilte en iets duisters was in zijn stem te beluisteren.
Hij pakte de gitaar, stemde hem en speelde toen uiterst knullig het simpelste loopje: van B naar Cis op de A snaar, E snaar in de bas. Doem tedoem tedoem.
'Dit is alles wat je moet weten, maar je moet het met gevoel doen' brieste hij en weer woei er een Aziatische voodoowind door de kamer.
'Okay, ik zal het proberen' en ik deed wat ik kon maar bakte er niets van. 'Met gevoel, met gevoel' en ik zag zijn ogen vuur spuwen, tanden blikkeren.

De volgende dag in de trein terug naar Brabant, de gitaar aan mijn zijde, werd ik omgeven door een drietal leuke meiden, die het wel interessant vonden, een dergelijke 'vogel' met een gitaar.
'Kom, speel eens wat', zeiden ze. Ik: 'Uh, ik ken eigenlijk niks.'. Zij: 'Ja maar waarom dan een gitaar? '
Ik kon mij hier niet laten kennen en met de moed der wanhoop speelde ik de twee noten die ik de avond daarvoor van Charles had geleerd. Met gevoel, … een gevoel van schaamte. De meisjes hadden meteen door dat hier niets te halen viel en waren al snel weg. Maar voor mij was dit mijn eerste concert.

Nu, velen jaren later mag ik een reeks avonden programmeren in Theater de Wegwijzer in Nieuw & St.Joosland en ik doe het met plezier. Maar zonder die avond daar in dat flatje in Pauwenburg, zeg 1970, met dat mooie sujet van een Sjarrel had alles anders kunnen zijn.
En hij had natuurlijk gelijk: 'Met gevoel'…