De top van de internationale singer-songwriters

Dance(2)

In de jaren zeventig werd er natuurlijk gedanst maar een echte stroming was er aanvankelijk niet. Die jaren werden gekenmerkt door ver doorgevoerde ideologieën zoals het marxisme, een ontluikende milieubeweging, vrouwenstrijd, ga zo maar door. De desbetreffende leefstijl werd daar dan zo goed en zo kwaad mogelijk op geënt.
Zo kende ik een malloot die zich dusdanig identificeerde met het proletarische ideaal dat hij alleen maar danste én de liefde bedreef op de Internationale of marsmuziek van de communistische componist Eisler.

Hardcore folkies zochten terug in de tijd, naar hun echte muzikale wortels, echte houten instrumenten, echte noten en authentieke verhalen, overlevering, puurheid en vaak eindigde dat dan voor de meesten in een desillusie. Het leven liet zich niet meer leven met paard en wagen, urenlang luisteren naar de IJslandse kromhoorn was 'niet te doen' en het eten van alleen rijst met pindasaus en hard brood, in vroeger tijden 'kuch'geheten, leidde tot bleke koppies.

Tijdens dit alles had je natuurlijk soulmuziek wat later disco zou worden, de dansstroming waar de Bee Gees muzikale hofleverancier van zouden blijken en waar de massa's geen genoeg van konden krijgen.

Maar toen kwam al snel uit Engeland een alles verwoestende rage. Punk had niks met idealen, met decadentie, met sterrendom, ja, punk had eigenlijk niks met …alles. De wereld werd zwart geschilderd of wit en er werd gepogood.

De daaruit voortgekomen new wave leverde natuurlijk mooie danstaferelen op. Alles draaide om de beat, de snaredrum, die allesvernietigende klap op de derde tel. Je kromp ineen, trok een knie op richting kin, vouwde je handen samen, ellebogen in de lendenen en liet een denkbare wind. Dit alles volledig in het zwart gekleed, met 'kistjes' als schoenen en 'zwart'opgemaakt. De 'Siouxsie'-look. De muziek was hard maar nog wel coherent , wat later enigszins verloren is gegaan in ,uit de house voortgekomen, hedendaagse 'dance'.Althans op de dansvloer.
House of dance kan eigenlijk best lekker zijn; al dan niet onder invloed anoniem opgaan in een vervreemdende omgeving vol met beats, lichamen, en flikkerlichten. Bij house word dansen niet zozeer een jezelf uitleven als wel een je naar binnen richten. De herrie om je heen is zo overweldigend en repetitief dat je er rustig van wordt. De muziek wordt statisch en een gevoel van zelfhypnose ontstaat. Het enige probleem is dat de basgeluiden zo oorverdovend hard staan en daardoor losgerukt worden van het muzikale totaal dat de swing daardoor tegengehouden wordt. Het ritme stokt door de uit zijn verband gerukte geluidsverhoudingen en je ziet dan ook vaak na een tijdje een lauw soort dansen ontstaan, een beetje hangen op de dreun. Niet bepaald de rituele paringsdans waar het aanvankelijk om te doen was, toch…?
Let op hier spreekt wel een oude folkie….