De top van de internationale singer-songwriters

Dance

In een hoek op het dressoir stond de Garrard Pick-Up-platenspeler. Met een klap vielen de singletjes vanuit, tja hoe heet een dergelijk ding, dat staafje dat een vijftal singeltjes vasthoudt, op de draaitafel, waarna de arm van de pick-up met hoekige bewegingen in de groef viel. De speaker zat in het deksel. Dit was nog in het mono-tijdperk.
Het volume kan nooit veel geweest zijn maar het belette een twintigtal tieners en twens niet om te dansen alsof hun leven er vanaf hing.
Een gewone zondagmiddag begin jaren zestig bij ons thuis. In Brabant.

Neef John was homo, deed aan ballet en kwam dus vaak in Amsterdam. Hij bracht ons in aanraking met de grote wereld, nieuwe muziek en trends en enkele zussen genieten het benijdenswaardige voorrecht getuige te zijn geweest van de eerste spraakmakende jazzconcerten door de groten der aarde, in wat nu Paradiso is in Amsterdam.

De twist, swing en rock & roll waren allemaal dansbewegingen die nog geënt waren op het zogenaamde stijldansen. Je moest wat kunnen en fit zijn. Een foxtrotje sloop er ook nog wel eens in en soms met Kerstmis of als het gewoon heel vrolijk werd een Weense wals, met zwier en sier uitgevoerd, neef John als glimmend boegbeeld.

Een vijftal jaren later was dansen iets anders. Haren voor je gezicht, de handen bungelend langs het lijf, en ook soms, vooral meisjes deden dat, ten hemel geheven alsof er exotische pruimen uit een boom geplukt moesten worden. Gevangen in een soort extase, op zoek naar je ware zelf, toonde je je aller-individueelste ik.(vreemd, .. iedereen deed hetzelfde) Zelfexpressie en bevrijding waren de sleutelwoorden.
Dit leidde soms tot vreemde taferelen. Zo heb ik eens ooit een al wat oudere dame, die blijkbaar het licht had gezien, een pilaar in een ruimte zien omhelzen waarvan ze zich niet meer liet losmaken …
De danspartner werd ook wel eens vergeten en zo kon het zijn dat je zonder het te beseffen al een poosje met een wildvreemd iemand stond te bungelen wat tot mooie en minder mooie taferelen kon leiden.

Ik wil niet schamper doen over deze periode; nog steeds voel ik me goed op mijn gemak op een sixties/seventies retrofeest of concert met vloeistofprojectie.Het was een tijd vol hoop en verwachting waarin het individu, jij dus, belangrijker was dan de media en je zoektocht voelde aan als echt.
Tegenwoordig worden we vermorzeld door een veelkoppige Hoera Machine. Het leven lijkt beheerst door een losgeslagen uitbundigheid waar je je als mens nauwelijks aan kunt onttrekken laat staan tegenop kunt. Het primaire gevoel 'je zelf zijn' als wellness-artikel aangeprezen in de stationshal.

(wordt vervolgd)