De top van de internationale singer-songwriters

Muziek, Engelsen en honden

Aan de Zuid-Engelse kust, ik zeg niet waar (om een toeloop van nieuwsgierigen te voorkomen), ligt een café dat eens in de week een folkcafé is. Het ligt midden in een gebied vol met steenmijnen; half London is geplaveid met steen, gedolven in deze streek. Als embleem prijkt buiten op een plakkaat de passer en hoek, de square and compass, gereedschap van de steendelver; dat dit tevens een prominent symbool is van de vrijmetselarij baart de eigenaar weinig zorgen. Wij waren eerst (hij heeft het nu over de middeleeuwen) en: 'They nicked it', zij hebben het gejat…

's Middags laat hij de honden uit, zes in getal. 'Ik ben even weg'zegt hij. Drie uur later komt hij bezweet en afgepeigerd terug met de mededeling dat het maar een korte wandeling was omdat wij zijn gasten zijn.

's Avonds spelen we voor een veertigtal mensen en twaalf honden. Allen aandachtig. Ze willen alles horen.In Amerika is op de podia allang een soort algemene vorm van onverschilligheid geaccepteerd; als het maar lekker klinkt. Hier zitten ze op het puntje van hun stoel. Het gaat goed.
Op mijn olijke opmerking, vraag, of honden in Engeland serieus deel uitmaken van het publiek antwoord een persoon: 'Yes, of course',… Geen spoor van ironie. Een van de beesten vleit zich tegen de microfoonstandaard, lastig, maar ja, laat maar gebeuren, een andere legt zijn kop in de schoot van onze zangeres, tja, lief maar leidt wel af. Toe maar, laat maar gebeuren. Aan het eind van het concert komen de Engelsen los, ze klappen en joelen en de honden joekeren mee. We verkopen veel cd's en dan wordt onze kennis van whisky op de proef gesteld en bijgewerkt. Lekker en link.

's Nachts buiten, kijken we, met het laatste restje publiek, uit over de heuvels die abrupt als kliffen in zee eindigen. Een volle maan hangt erboven. Een ver lichtje van een enkel schip. Muziek maken in Engeland!

De volgende ochtend staat het busje van de eigenaar voor het café. De deuren staan open. De man dirigeert zijn zes honden het busje in, zet ze op de banken, een drietal achter het stuur. De zon schijnt op hun snuiten en de beesten zitten lekker in de voorjaarwarmte te soezen, een vredig tafereel. Dan zoekt Kevin, want zo heet hij, een zender op de autoradio, folkmuziek, violen, een galopperende bodhran, en opeens lijkt het alsof de hondenkopjes op de maat van de muziek meewiegen.
'They like this kind of music, it's good for them', voegt hij ons toe. Geen spoor van ironie.